Świerzb

Świerzb leczenie domowe

swierzb

Leczenie świerzbu należy przeprowadzać pod nadzorem lekarza. Zdrowi członkowie rodziny powinni otrzymywać leczenie profilaktyczne.  W leczeniu stosuje się maści, kremy z substancją czynną zlecone przez lekarza, na taki czas stosowania, jaki zaleci, zależnie od diagnozy i nasilenia choroby. Zdjęcia świerzbu u ludzi tak może wyglądać.

 

Świerzb leczenie domowe

  1. Roślina lecznicza, taka jak Bluszczyk kurdybanek pomaga w leczeniu domowym sposobem świerzbu – Glechoma hederacea L. Przepis: weź piętnaście gramów suszonego lub świeżego bluszczyku , napełnij go 100 ml octu i pozwól się miksturze przegryźć przez tydzień. Nalewkę zrobioną przez ciebie w taki sposób należy wcierać w obszary skóry dotknięte świerzbem rano i wieczorem.

  2. Kruszyna pospolita to kolejna roślina lecznicza do domowego leczenia sposobami domowymi. Z tej rośliny robi się nalewka, którą należy wetrzeć w całe ciało pacjenta gdzie występuje świerzb. Nalewka jest przygotowywana w następujący sposób: cztery łyżki kora kruszyny (Frangulae cortex) – wysuszone, całe lub połamane fragmenty kory pni i gałęzi , zalać 1 litrem przegotowanej wody i pozostawić na małym ogniu przez dziesięć minut. Następnie gotuj  napar przez trzydzieści minut. Po wystudzeniu można smarować chorobowo zmienioną skórę. Ten sam napar można przyjmować doustnie w ilości jednej łyżeczki trzy razy dziennie.

  3. Jeśli świerzb zaatakował Twoje ręce, skorzystaj z pomocy kwasu chlebowego domowy sposób na leczenie. Podgrzej kwas chlebowy z solą do takiej temperatury do jakiej możliwe będzie moczenie Twoich dłoni, po nagrzaniu kwasu zamocz w nim dłonie od 10 do 15 minut.

  4. Liść laurowy – przyprawa leczenie świerzbu domową metodą, która jest dostępna w każdym domu.  Zmiel liście liścia laurowego, wymieszaj z masłem i wmasuj w swędzącą skórę. Liść laurowy pomaga w leczeniu domowym świerzbu.

  5. Wymieszaj 1 łyżeczkę terpentyny i 2 łyżki przegotowanego oleju roślinnego. Nasmaruj miejsca dotknięte świerzbem. Domowe leczenie babciny sposób na świerzb.

  6. Dobrze jest pocierać świerzb sokiem żurawinowym. Szybkie leczenie domowe świerzbu.

  7. Pomidory bardzo skuteczny stary przepis na leczenie kurację domową świerzbu. Weź kilogram dojrzałych pomidorów i smaż przez 20 minut w 0,5 litrze rozgrzanego oleju słonecznikowego. Po odsączeniu otrzymanego oleju z pomidorami użyj do smarowania. Trzy razy dziennie smaruj uszkodzone miejsca olejem przez tydzień. Olej pomaga nie tylko pozbyć się pasożytów, ale także leczy powstałe rany po świerzbie.

  8. Czosnek na świerzb szybki domowy sposób do leczenia choroby świerzbu przygotuj specjalny olej czosnkowy, który pomaga pozbyć się wszystkich objawów świerzbu. Aby to zrobić, weź 100 gram obranych ząbków czosnku, ostrożnie zmiel je i dodaj do czosnku olej musztardowy (około 0,4 litra). Gotuj mieszaninę na małym ogniu przez około 15 minut, przecedź i odcedź do ciemnej szklanej butelki. Przechowuj produkt w lodówce. Stosuj w ciągu dnia, obficie smarując dotkniętą skórę przez świerzb. Zwykle trwa trzy dni, aby złagodzić swędzenie i dyskomfort. Aby uzyskać całkowite wyleczenie, użyj lekarstwa przez tydzień.

  9. Terpentyna domowe sposoby leczenia świerzbu. Wymieszaj jedną łyżeczkę terpentyny, wymieszaj z dwoma łyżeczkami smalcu, dodaj taką samą ilość oleju roślinnego. Dokładnie wymieszaną maścią nasmarować dotknięty obszar skóry.

  10. Zrób kompres na skórę zaatakowaną przez świerzb octem około 50 ml do którego dodaj 2-3 krople oleju kamforowego. Ocet domowy sposób do kuracji świerzbu. Namocz czyste, szorstkie płótno i okryj skórę na 2 godziny. Następnie zmień kompres na świeży.

  11. Domowa mikstura babcina do leczenia świerzbu. Przepis: 100 g obranych świeżych ząbków czosnku zalej 400 g oleju musztardowego, gotuj na bardzo małym ogniu przez 10-15 minut. Odcedź, nasmaruj skórę dotkniętą świerzbem. Roztwór należy przechowywać w lodówce.

  12. Spalony czosnek, masło, melasa naturalne produkty do leczenia świerzbu. Sposób przygotowania: w otwartym płomieniu spal kilka głów czosnku, zbierz popioły, wymieszaj z równą ilością melasy, masła. Smaruj skórę co 3 godziny.

 

 

Zapobieganie świerzbowi jest zgodne z zasadami higieny osobistej i publicznej, możliwość wczesnego wykrywania i leczenia chorych na świerzb, badanie osób, które były w kontakcie z pacjentem (co 10 dni na 1 1 / 2  miesiące.). W przypadku epidemii konieczne jest dezynfekowanie łóżka i bielizny, ręczników osób z całego otoczenia gdzie przebywał chory pacjent przez gotowanie w 1-2% roztworze sody lub detergentu i prania przez 10 minut. Obuwie zewnętrzne po obu stronach, w tym kieszenie, jest dezynfekowane gorącym żelazkiem. Płaszcze, futra, wyroby skórzane można dezynfekować na świeżym powietrzu przez 5 dni. Bieżąca dezynfekcja odbywa się codziennie 2 razy: czyszczenie podłóg na mokro i wycieranie mebli gorącym 1-2% roztworem mydła i sody.

Okres inkubacji świerzbu wynosi od 1 do 6 tygodni. Pierwszym klinicznym objawem choroby jest świąd, swędzenie skóry nasilające się w nocy. Występowanie lokalizacja miejsca wysypki ze świerzbem jest typowa, co ma wpływ na szybką diagnozę choroby. Głównie dotknięte są obszary ciała o cienkiej skórze, narażone na tarcie, takie jak fałdy skóry między palcowe rąk, powierzchnia boczna dłoni, powierzchnia zgięcia stawów nadgarstka, przednia ściana pach, moszna, penis, skóra wokół sutków  u kobiet, pępek i pośladki. U szczytu rozwoju choroby u dorosłych charakteryzuje się uszkodzeniem przedniej powierzchni ciała, począwszy od pach i do połowy ud; podczas gdy twarz, szyja, plecy nie są dotknięte (u niemowląt są one często zaatakowane przez pasożyta). W tych miejscach samice mogą drążyć  w warstwie rogowej naskórka poziomy tunel, dziennie posuwając się na odległość 0,5 3 mm. Na końcu każdego wydrążonego korytarza wydalają kał oraz składają jaja. Z tego powodu ciemne kulki fekalne i jaja pasożyta obserwuje się w odstępach zależnych od długości wydrążonego w ciągu dnia tunelu. Świerzbowce mogą drążyć nawet 5 cm korytarze. Pod lupą są one widoczne jako ciemne linie. Samce świerzbowca, całe swoje dorosłe życie spędzają tylko na skórze człowieka kopulując z tritonimfami, które linieją w samice. Świerzb roztocze z gatunku Sarcoptes scabiei varietas hominiscykl jego rozwoju (od jaja do dorosłego) wynosi 10-14 dni. Długość życia samic roztoczy wynosi około dwóch miesięcy. Tylko ona bierze udział w rozwoju procesu patologicznego w świerzbie. Samiec, po zapłodnieniu samicy na powierzchni ludzkiej skóry, wkrótce umiera. Stadia rozwojowe świerzbowca ludzkiego to po kolei: jajo, larwa, protonimfa, tritonimfa i postać dorosła. Zapłodnienie samicy świerzbowca ludzkiego następuje wtedy, kiedy jest ona w stadium tritonimfy. Dopiero po rozwoju  drąży ona mały tunel w warstwie rogowej naskórka w którym składa jaja w ilości od 2 do 5 sztuk na dobę. Kanalik ten każdego dnia wydłużany jest o od 0,5 do 5 milimetrów. Wydłużanie kanalika szczególnie intensywne jest podczas snu żywiciela. Kanalik ten przedłużany jest przez całe trwające cztery tygodnie życie samicy świerzbowca ludzkiego podczas którego składa ona od 30 do 50 jaj. Larwy świerzbowca ludzkiego wylęgają się z jaj świerzbowca ludzkiego po od 3 do 4 dni. Larwy świerzbowca ludzkiego mają od 0,11 do 0,12 milimetrów długości. Larwy świerzbowca ludzkiego po wyjściu z kanalików macierzystych wnikają do torebek włosowych w których kończą swój rozwój. Zakażenie świerzbem następuje poprzez bliski kontakt z pacjentem który choruje na  świerzb lub przedmioty, które były przez niego używane (bielizna i pościel, ubrania, ręczniki, środki czyszczące, książki, rękawiczki, pieniądze itp.). Zarażenie się świerzbem jest możliwe dzięki kontaktowi seksualnemu, możliwe jest zarażenie się w wannie, prysznicu, sypialni, hotelu, a także w transporcie, jeśli nie spełniają one warunków sanitarnych. Skupiska ludzkie i niewystarczająca higiena ludzi przyczyniają się do rozprzestrzeniania się świerzbu na całym świecie.

Świerzb  jest pasożytniczą chorobą wywoływaną przez kosmopolityczne roztocze z gatunku Sarcoptes scabiei varietas hominis.  Każdego roku na  świecie świerzb tak może wyglądać zdjęcia dotyka miliony ludzi wszystkich ras, w różnym wieku i o różnym statusie społeczno -ekonomicznym. Świerzb jest wysoce zaraźliwy, łatwo rozprzestrzenia się poprzez bliski kontakt fizyczny między ludźmi oraz dzielenie pościeli, odzieży i mebli zainfekowanych przez roztocza. Szacuje się, że świerzb zarażają ponad 300 milionów ludzi na całym świecie każdego roku.

Diagnoza świerzbu zwykle wymaga pobrania przez lekarza zeskrobiny z miejsc chorobowo zmienionych i zbadanie na szkiełku szklanym w kropli wody i bada pod mikroskopem. Negatywny wynik w obecności typowego obrazu klinicznego nie wyklucza świerzbu.

Table of contents